Wilhelm II, czyli Friedrich Wilhelm Albert Victor, Prinz von Preußen (książę Prus) urodzony 27 stycznia 1859 w Berlinie, przedstawiciel dynastii Hohenzollernów, ostatni niemiecki cesarz i król Prus. Od urodzenia miał zniekształconą lewą rękę. Uszkodzona przy porodzie w stawie łokciowym spowodowała, że Willy do końca życia został kaleką.
Nie miał łatwego dzieciństwa. Odebrał surowe wychowanie pod okiem kalwinisty Georga Hinzpetera. Bezwzględnymi i czasami brutalnymi i okrutnymi metodami i zabiegami ćwiczono jego kalekie ramię. Mimo wielu upadków spowodowanych ułomnością ręki, zmuszano młodego Willego do nauki jazdy konnej. Bezwzględność przyniosła skutek i przyszły cesarz szybko stał się bardzo dobrym jeźdźcem. Niewątpliwie dzięki temu wyrobił sobie charakter i poczucie własnej wartości. Z równie dużym zaangażowaniem oddawał się nauce, szczególnie historii Niemiec, żeglarstwu i strzelectwu. Jego wyniki łowieckie potwierdzają, że był pilnym uczniem. Pominiemy na razie dalsze szczegóły biografii…
Od 15 czerwca 1888 r. cesarz i Król Prus, a dokładniej:

Wilhelm, z łaski Bożej cesarz niemiecki, król Prus, margrabia Brandenburgii, burgrabia Norymbergi, hrabia Hohenzollern, suweren i wielki książę Śląska oraz hrabstwa kłodzkiego, wielki książę Nadrenii i Poznania, książę Saksonii, Westfalii i Angarii, Pomorza, Lüneburga, Szlezwiku, Holsztynu, Magdeburga, Bremy, Geldrii, Kleve, Julich i Bergu, jak również Wendów i Kaszub, Krosna, Lauenburga, Meklenburga etc. landgraf Hesji i Turyngii, margrabia Górnych i Dolnych Łużyc, książę Oranii, książę Rugii, Fryzji Wschodniej, Paderborn i Pyrmontu, Halberstadt, Münster, Minden, Osnabrück, Hildesheim, Verden, Kamienia, Fuldy, Nassau, Mörs etc. uksiążęcony hrabia Hennebergu, hrabia Marchii, Ravensburga, Hohenstein, Tecklenburg i Lingen, Mansfeld, Sigmaringen i Veringen, pan Frankfurtu, etc. etc.

Do Puszczy Rominckiej przyjechał po raz pierwszy w 1890 roku. Tak urzekły go tutejsze rejony i okazałe jelenie (tak zwane jelenie rominckie, które uważane były w świecie myśliwych za najokazalsze), że w tym samym 1890 roku ustanowił teren Puszczy Rominckiej Cesarskim Rewirem Łowieckim. W latach 1891-1893 powstał w sercu Puszczy cesarski pałac myśliwski. Drewniane budowle w stylu norweskim zostały zamówione i wykonane w Norwegii (architekci Munthe i Swerre), załadowane na statek i przywiezione do Królewca, skąd pociągiem dojechały do Trakenów i dalej wozami do miejsca docelowego.

Pałac

Rokrocznie Cesarz Wilhelm II polował w puszczy od 23 września do 7 października. Ostatnie polowanie odbyło się 2 października 1913 roku. Cdn…

Materiał powstał z połączenia koncepcji Stowarzyszenia "Fabryk Cudów", wiedzy dr. Andreasa Gautschi oraz dofinansowania Gminy Gołdap.
Opracował Maciej Kordjak